ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ (ΣΙΝΩΠΗ)

ΣΙΝΩΠΗ

Εικόνα1

 Η Σινώπη ήταν ένας από τους σταθμούς στις πόλεις του Πόντου που αποφασίσαμε να επισκεφθούμε κατά τη διάρκεια της τελευταίας μεγάλης περιοδείας μας στην Τουρκία. 

Πρόκειται για μια πραγματικά πανέμορφη παραλιακή πολιτειούλα, βρίθουσα μνημείων του ιστορικού παρελθόντος της, που αριθμεί σήμερα όχι περισσότερους από 25.000 κατοίκους. Βρίσκεται χτισμένη και από τις δύο πλευρές μιας μικρής χερσονήσου και θυμίζει έντονα, ως προς τον τρόπο δόμησής της, την δική μας Καστοριά, μόνο που εδώ αντί για τη λίμνη έχουμε τη Μαύρη Θάλασσα να περιβρέχει την επί της χερσονήσου μικρή πόλη.

Εικόνα 2

Τα 250 χλμ., που χωρίζουν τη Σινώπη από την Κασταμονή (επί το πλείστον ορεινή διαδρομή) καλύπτονται επίσης από άριστο επαρχιακό οδικό δίκτυο άρτι επισκευασμένο όπως διαπιστώσαμε.

Η Σινώπη είναι πανάρχαια πόλη με βαθιές ελληνικές ρίζες. Η ίδρυσή της χρονολογείται πριν από τον 7^ο αι. π.Χ., όταν δημιουργήθηκε εκεί αποικία των Μιλησίων. Η μυθολογία θέλει ως πρώτο οικιστή της Σινώπης τον αργοναύτη Αυτόλυκο. Η Σινώπη οφείλει το όνομά της στη νύμφη Σινώπη, μία από τις βασίλισσες των Αμαζόνων, κόρη του ποταμού Ασωπού και φημισμένη ως η μεγάλη, μοναχική και άγρια παρθένος του Πόντου. Η Αμαζόνα Σινώπη συμβολίζει τον υπερήφανο χαρακτήρα του ποντιακού ελληνισμού, αφού απέρριψε ακόμη και τον έρωτα του Δία προκειμένου να ζει μοναχικά, αυτοδύναμα και ανεξάρτητα. 

Εικόνα 3

Στη Σινώπη, που υπήρξε για μεγάλο διάστημα μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας, γεννήθηκε το 404 π.Χ. ο περίφημος κυνικός φιλόσοφος Διογένης ο Κύων ή Σινωπεύς (πέθανε το 325 π.Χ.). Η ίδια πόλη φέρεται και ως η γενέτειρα του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη Ζ΄ (135 π.Χ.). Η Σινώπη ως το πιο αγαπημένο μέρος διαμονής του Μιθριδάτη διακοσμήθηκε από αυτόν με ναούς, έργα τέχνης και λιμενικές εγκαταστάσεις, οι οποίες αποτελούσαν το κέντρο των εμπορικών συναλλαγών στη Μαύρη Θάλασσα. Το 69 π.Χ. η πόλη κατελήφθη από τον Λούκουλο, ενώ το 63 π.Χ. προσαρτήθηκε από τον Πομπήιο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Γνωστή με το όνομα Colonia Julia Fetix, η Σινώπη γνώρισε μεγάλη ακμή και πλούτο επωφελούμενη από την Pax Romana.

Εικόνα 4

Η ακμή της Σινώπης συνεχίστηκε και κατά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο απόστολος Ανδρέας ήταν αυτός που κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Σινώπη και τοποθέτησε επίσκοπο τον Φιλόλογο. Στη Σινώπη έζησαν και μαρτύρησαν ο Άγιος Φωκάς ο Κηπουρός και ο Άγιος Φωκάς ο Θαυματουργός. Στη Σινώπη γεννήθηκε επίσης ο γνωστός αιρεσιάρχης του 2^ου μ.Χ. αι. Μαρκίων. Το 1214 ο σουλτάνος Ιζάντ Ντιν Καϊκομπάτ την πήρε από τους Κομνηνούς της Τραπεζούντας. Το 1301 η πόλη περιήλθε στους εμίρηδες της Κασταμονής, που την ανακήρυξαν πρωτεύουσα του εμιράτου. Οι εμίρηδες, επιτρέποντας στους Γενοβέζους να εγκατασταθούν στην πόλη, κατέστησαν τη Σινώπη ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα του τότε κόσμου.

Εικόνα 5

Τις μεγαλύτερες καταστροφές της ιστορίας της η Σινώπη τις γνώρισε σχετικά προσφάτως (30 Νοεμβρίου 1853) κατά την έναρξη του κριμαϊκού πολέμου, όταν τμήμα του ρωσικού στόλου συνέτριψε  τον τουρκικό στόλο και προκάλεσε ανεπανόρθωτες ζημιές στα τείχη, στο λιμάνι και σε πολλά μνημεία της πόλης.

Η σημερινή Σινώπη διαθέτει ένα αξιόλογο αρχαιολογικό μουσείο σημαντικότερο έκθεμα του οποίου είναι μια σειρά πολύ παλαιών, εξαίρετων και ιδιαιτέρως πρωτότυπων βυζαντινών εικόνων, η φωτογράφηση των οποίων όμως απαγορεύεται αυστηρά. Ως σύγχρονο τουριστικό προϊόν της Σινώπης θεωρούνται οι χειροποίητες μινιατούρες πλοίων. Πολλές μικρές βιοτεχνίες κατασκευής μινιατουρών λειτουργούν στη Σινώπη ενώ οι βιτρίνες των καταστημάτων που τις πωλούν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές.

Στη Σινώπη εκτός των άλλων μνημείων σώζονται κάποιοι αξιόλογοι βυζαντινοί ναοί για τους οποίους όμως θα ασχοληθούμε στο επόμενο φύλλο μας.          

  

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1

Ίχνη από τις οχυρώσεις του βυζαντινού λιμανιού της Σινώπης σώζονται μέχρι σήμερα.

Εικόνα 2

Δεκάδες επιτύμβιες στήλες με ελληνικές επιγραφές σωρεύονται στην αυλή του Μουσείου της Σινώπης. Εντυπωσιάζεται ο επισκέπτης όταν παρατηρεί συνύπαρξη προχριστιανικών επιγραφών με σχετικά σύγχρονες.

Εικόνα 3

Μαρμάρινο σύμπλεγμα από κτίριο ή ναό της αρχαίας Σινώπης.

Εικόνα 4

Παράσταση από βυζαντινό μωσαϊκό (Μουσείο Σινώπης).

   

Εικόνα 5

Μεταλλικός σταυρός και μικροαντικείμενα από βυζαντινό ναό, βρίσκονται σήμερα στις προθήκες του Μουσείου της Σινώπης.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ (ΚΑΣΤΑΜΟΝΗ)

ΚΑΣΤΑΜΟΝΗ

Εικόνα 1

Με την Κασταμονή του Πόντου θα ασχοληθούμε σήμερα. Την επισκεφθήκαμε τον προπερασμένο Αύγουστο. Απέχει 490 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη. Τα πρώτα 330 χλμ. καλύπτονται από τον μεγάλο εθνικό δρόμο Κωνσταντινούπολης- Άγκυρας και τα υπόλοιπα 160 από επαρχιακό οδικό δίκτυο, το οποίο όμως έχει βελτιωθεί πολύ κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας που ταξιδεύουμε στην Τουρκία. Το μεγαλύτερο διάστημα του δικτύου αυτού αποτελείται από δρόμους δύο ρευμάτων με διαχωριστικό κράσπεδο.

Εικόνα 2

Ένα άλλο δείγμα προόδου και έξυπνης τουριστικής εκμετάλλευσης από τους Τούρκους κάθε ξεχωριστής περιοχής της πατρίδας τους είναι και το ορεινό θέρετρο του Ιλγκάζ, το οποίο βρίσκεται λίγα χλμ. πριν από την Κασταμονή. Το τεράστιο ορεινό πάρκο είναι ελεγχόμενο και η είσοδος του κάθε αυτοκινήτου κοστολογείται γύρω στα 3-4 ευρώ. Περιέχει πολλές εγκαταστάσεις (ξενοδοχεία, εστιατόρια, μάρκετ κ.α.). Ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα αυτού του πάρκου, λόγω και της ζέστης των ημερών του ταξιδιού μας, επιλέξαμε για τις διανυκτερεύσεις μας.   

Εικόνα 3

Η χαριτωμένη επαρχιακή πόλη της σύγχρονης Κασταμονής των 60.000 κατοίκων, απλώνεται στους πρόποδες των πευκόφυτων βουνών Ιλγκάζ Νταγκλαρί. Πριν 30 χρόνια η Κασταμονή αριθμούσε μόνο 25.000 κατοίκους.  

Το ιστορικό κέντρο της Κασταμονής απαρτίζεται κυρίως από γραφικά ξύλινα σπίτια, χτισμένα γύρω από ένα ευρύ ύψωμα, που έχει σαν κορυφαία απόληξη τα ερείπια ενός εντυπωσιακού βυζαντινού φρουρίου. 

Η σημερινή Κασταμονή (Kastamonu) ταυτίζεται με την βυζαντινή πολιτεία Κασταμών, στην οποία έδρευε επισκοπή. Μετά από συνεχείς εναλλαγές κατακτητών η πόλη προσαρτήθηκε οριστικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1393 από τον Βαγιαζίτ Α΄. Το ελληνικό στοιχείο της Κασταμονής ήταν έντονο από τα χρόνια του Βυζαντίου μέχρι και την περίοδο, που επακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής και της συμφωνίας για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας (1923-1925). 

Εικόνα 4

Τα τουριστικά ενδιαφέροντα της Κασταμονής μοιράζονται μεταξύ των πολλών και ομολογουμένως εντυπωσιακών τζαμιών της και αρκετών υπολειμμάτων του βυζαντινού παρελθόντος της. Στα τελευταία περιλαμβάνεται και το φρούριο, το οποίο χτίστηκε από τον Ιωάννη τον Κομνηνό λίγα χρόνια πριν η πόλη κατακτηθεί από τους Οθωμανούς. Οι κατακτητές της ολοκλήρωσαν το οχυρωματικό έργο, τμήματα του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα στην κορυφή του υψώματος σε αρκετά καλή κατάσταση.

Εικόνα 5

Ανεβαίνοντας στο ψηλότερο μέρος των τειχών του φρουρίου είχα την ευκαιρία να απολαύσω μία μοναδική πανοραμική θέα ολόκληρης της πόλης. Ακριβώς κάτω από το κάστρο στα πιο ψηλά σημεία του λόφου απλώνεται η παλιά αρχοντική ελληνική συνοικία. Όπως μας γράφει στο βιβλίο του «Ιστορική Γεωγραφία της Μικράς Ασίας» ο Ιωάννης Καλφόγλου, στα τέλη του 19^ου αιώνα η Κασταμονή κατοικούταν από 23.000 Μουσουλμάνους και 2.000 Ορθόδοξους. Στην πόλη παράγονταν τότε μάλλινα υφάσματα, κατεργασμένα δέρματα και σιδερένια σκεύη. Φημισμένη ήταν τότε η Κασταμονή για την μεγάλη της εμποροπανήγυρη κάθε Αύγουστο.

Εικόνα 6

Λίγα είναι πια τα ίχνη που θυμίζουν το ελληνικό παρελθόν της Κασταμονής και τα πιο πολλά από αυτά βρίσκονται στο Μουσείο της πόλης. Τα περισσότερα από τα ελληνικά αρχοντικά έχουν χάσει την ταυτότητά τους. Μεταξύ αυτών το ανακαινισμένο, γαλάζιο σήμερα, τριώροφο κτίριο (κάποιοι μας είπαν πως προορίζεται για ξενοδοχείο). Το κτίριο αυτό στέγαζε κάποτε την περίφημη Παπαζόγλειο Αστική Σχολή. Χτίστηκε το 1896 δίπλα στο ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, από τον οποίο σήμερα δεν υπάρχει ούτε ίχνος. Η λειτουργία της Σχολής σταμάτησε το 1922.

Τελειώνοντας θυμίζω πως στην Κασταμονή γεννήθηκε και μεγάλωσε ο φημισμένος λαϊκός μας συνθέτης Γιάννης Ετσειρίδης (1893-1942) γνωστότερος ως Γιοβάν Τσαούς (Γιάννης ο λοχίας).     

 ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1   

Άποψη από το Βυζαντινό κάστρο της Κασταμονής. Χτίστηκε από τον Ι. Κομνηνό.

Εικόνα 2   

Υποδεέστερο των ευβοϊκών ορεινών τοπίων, το πάρκο Ιλγκάζ της ορεινής Κασταμονής  είναι ωστόσο, αντίθετα με τις δικές μας περιοχές, δεόντως αξιοποιημένο και ως εκ τούτου πηγή σημαντικών εσόδων για τις τοπικές τουριστικές επιχειρήσεις.

Εικόνα 3   

Άποψη από την πάλαι ποτέ λαμπρή ελληνική συνοικία της Κασταμονής.

Εικόνα 4     

Ανακαινισμένο σήμερα κτίριο της Κασταμονής. Κάποτε ήταν ελληνικό αρχοντικό.

Εικόνα 5   

Η ανακαινισμένη σήμερα Παπαζόγλειος Σχολή. Όταν λειτουργούσε, πριν το 1922, διέθετε νηπιαγωγείο, παρθεναγωγείο, αρρεναγωγείο, αίθουσες συναθροίσεων και μικρό διαμέρισμα φιλοξενίας για το μητροπολίτη Σεβάστειας.   

 

Εικόνα 6   

Τουρκικά κανόνια διακοσμούν σήμερα το Βυζαντινό κάστρο της Κασταμονής.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΞΩΚΛΗΣΙΟΥ 

ΣΤΗ ΦΩΚΑΙΑ

Εικόνα 1

Λίγα μίλια νότια της Αιολικής Κύμης, προς την πλευρά της Σμύρνης, άκμαζε κατά την αρχαιότητα η Ιωνική Φώκαια. Η διασταύρωση, που οδηγεί προς την αρχαία αλλά και τη νέα Φώκαια (φημισμένο τουριστικό θέρετρο της σύγχρονης Τουρκίας) βρίσκεται επί του αυτοκινητόδρομου Σμύρνης-Αλίαγκα, 6 χλμ. πριν την διασταύρωση της Κύμης. Μετά την επίσκεψη μας στην Κύμη, επιστρέφοντας στην Σμύρνη, αποφασίσαμε να παρακάμψουμε της πορείας μας και να επισκεφθούμε για λίγες ώρες την Φώκαια. Ακολουθήσαμε λοιπόν τον επαρχιακό δρόμο, που οδηγεί προς τη μικρή χερσόνησο της Φώκαιας με χαμηλή ταχύτητα προκειμένου να έχουμε την ευκαιρία εντοπισμού εναπομεινάντων ιχνών από τους αιώνες της ελληνικής παρουσίας. Και πράγματι τα ίχνη είναι πολλά και ενδιαφέροντα σε όλη αυτή τη διαδρομή. Ερείπια μικρών (ολοσχερώς εγκαταλειμμένων) χωριών, γκρεμισμένοι βυζαντινοί ανεμόμυλοι, πανδοχεία κ.α.

Εικόνα 2

Σε κάποιο σημείο της διαδρομής, κοντά σε ένα μεγάλο εργοτάξιο, ανάμεσα σε μηχανήματα, εργαλεία και σωρούς χωμάτων το μάτι της συζύγου μου εντόπισε φευγαλέα κάτι που ξεχώριζε. Η εμμονή της για μία ενδελεχή εξέταση του εν λόγου σημείου με προέτρεψε να κάνω μία μικρή αναστροφή και να σταματήσω στην άκρη του δρόμου ακριβώς απέναντι από τον εν λόγω χώρο. Όπως διαπιστώσαμε μετά την αποβίβασή μας ο χώρος αυτός ανοιγόταν και μπαζωνόταν από μπουλντόζες και άλλα μηχανήματα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για εγκαταστάσεις κάποιου εργοστασίου, πρατηρίου καυσίμων ή κάτι τέτοιου. Αυτό που ξεχώριζε ανάμεσα στον συρφετό μηχανημάτων, χωμάτων, ξύλων, σιδηρικών και σκουπιδιών ήταν ό,τι είχε απομείνει από ένα μικρό και (πάλαι ποτέ) όμορφο ελληνικό εξωκλήσι, που αντιστεκόταν ακόμη (ποιος ξέρει άραγε για πόσο διάστημα ακόμη) στους ρυθμούς του τουρκικού εκσυγχρονισμού. Η ηλικία του πρέπει να ήταν αρκετά μεγαλύτερη του ενός αιώνα, με δεδομένο πως ήδη κοντεύει ένας αιώνας από τότε που οι Έλληνες εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους στη Μικρά Ασία.

Εικόνα3

Το μισογκρεμισμένο εκκλησάκι ήταν το τελευταίο «όρθιο» κομμάτι του ισοπεδωμένου χώρου, που ετοιμαζόταν να «αναβαθμιστεί» και να υποδεχθεί τους «ναούς» της τεχνολογίας, από τους οποίους αντλεί πια τη δύναμή του ο σύγχρονος πολιτισμός, ακόμη και στην Τουρκία.

Η συγκίνηση μας ήταν αρκετά μεγάλη, όχι μόνο γιατί βρεθήκαμε μπροστά σε ένα άγνωστο ταπεινό ελληνικό μνημείο (τέτοια υπάρχουν χιλιάδες στην Τουρκία), αλλά γιατί η μοίρα επέλεξε εμάς για να απαθανατίσουμε τις τελευταίες στιγμές της «ζωής» του.

Σήμερα, ένα μήνα σχεδόν μετά την λήψη των φωτογραφιών, που δημοσιεύουμε, το εκκλησάκι πιθανότατα δεν θα υπάρχει πια. Θα έχει περάσει αθόρυβα στο παρελθόν, όπως ακριβώς αθόρυβα χτίστηκε από την ευλάβεια και το μόχθο των Μικρασιατών Ελλήνων και όπως αθόρυβα και διακριτικά δέχθηκε τις προσευχές των πιστών χριστιανών που πέρασαν το κατώφλι του.

Εικόνα 4

Θα έχει φύγει όμως και με την πίκρα πως κανένας αληθινά πολιτισμένος άνθρωπος Έλληνας ή Τούρκος, χριστιανός ή αλλόθρησκος δεν όρθωσε το ανάστημά του και δεν πρόβαλε τις αντιρρήσεις του για τον προδιαγεγραμμένο αφανισμό του και τη μετατροπή του σε σωρό μπάζων.

Αντιπαρερχόμενοι όμως την πραγματικότητα αγαπητοί αναγνώστες εμείς κλείνουμε ραντεβού στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας μας με καινούριες καταγραφές εμπειριών από τις πρόσφατες περιοδείες μας στη γειτονική μας χώρα.

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1

Τυχεροί άτυχοι σταθήκαμε εντοπίζοντας τυχαία στο μέσον της πορείας μας προς τη Φώκαια την ύπαρξη αυτού του υπό κατεδάφιση ελληνικού εξωκλησιού. Σε μας έλαχε η φωτογράφηση των τελευταίων στιγμών του.

Εικόνα 2

Θύτης και θύμα σε στιγμή πρόσκαιρης ανακωχής, λίγο πριν το έγκλημα. Η μπουλντόζα λίγες ώρες (ή έστω λίγες μέρες) μετά θα έχει ολοκληρώσει την εργασία της. Το εκκλησάκι θα έχει ισοπεδωθεί προκειμένου στη θέση του να ορθωθεί ένας από τους καινούριους ναούς του πολιτισμού. Ένα εργοστάσιο, ένα βενζινάδικο ή κάτι τέτοιο.

Εικόνα 3

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι στον πολιτισμό γίνονται πάντοτε ενυπόγραφα. Γιατί άραγε η Τουρκία να αποτελέσει την εξαίρεση;

Εικόνα 4

Τα εναπομείναντα υπολείμματα του εξωκλησιού, λίγο πριν μετατραπούν κι αυτά σε σωρούς άχρηστων μπάζων..

Αλέξανδρος Καλέμης

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ «ΣΗΜΕΡΑ» ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ «ΧΘΕΣ» 3

  ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΜΕΡΟΣ 3^ο ΕΙΣΑΓΩΓΗ 3

 

Εικόνα 1

Πριν περάσουμε σε επί μέρους προορισμούς και ασχοληθούμε εκτενώς με ευρωπαϊκά κράτη, πόλεις και μνημεία, συνεχίζουμε και σήμερα την γενική μας αναφορά στην εικόνα και τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Ευρώπης.

Αναφερθήκαμε στους τρόπους με τους οποίους ο Έλληνας οδηγός μπορεί να περιηγηθεί με το αυτοκίνητό του τα Ευρωπαϊκά κράτη. Συνεχίζοντας σήμερα επί του ιδίου θέματος επισημαίνουμε πως οι τιμές των καυσίμων στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διαφέρουν σημαντικά από τις ελληνικές τιμές. 

Εικόνα 2

Οι διαφορές τα δύο τελευταία χρόνια είναι σχεδόν ασήμαντες. Επίσης και το γενικότερο κόστος που αφορά έναν περιηγητή δεν διαφέρει πλέον πολύ από αυτό που αντιμετωπίζει στην Ελλάδα. Ξενοδοχεία, είδη διατροφής, και διάφορα άλλα προϊόντα δεν κοστίζουν (όπως παλιότερα) ακριβότερα από την Ελλάδα. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα διαπίστωσα πως οι τιμές ήταν χαμηλότερες από τις ελληνικές. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την μεγάλη ακρίβεια που επικρατεί στη χώρα μας με δεδομένο το πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα του μέσου Έλληνα σε σχέση με αυτό του μέσου Ευρωπαίου. Αυτή όμως δεν είναι η μόνη δυσάρεστη διαπίστωση γιατί οι τρέχουσες οικονομικές συγκρίσεις καθιστούν την χώρα μας λιγότερο ανταγωνιστική τουριστικά σε σχέση με τις χώρες των Βαλκανίων, τις μεσογειακές χώρες και ιδιαίτερα με την γειτονική μας Τουρκία.

Εικόνα 3

Κάτι άλλο που παρατήρησα στα πολλά ταξίδια μας των τελευταίων ετών είναι η ποιότητα των παρερχομένων τουριστικών υπηρεσιών της Ευρώπης σε σύγκριση με αυτές της Ελλάδος. Δυστυχώς και στον τομέα αυτό υστερούμε, μπορεί όχι τόσο σημαντικά όπως θέλουν να παρουσιάζουν πολλοί, ωστόσο ακόμη υστερούμε παρά τις προόδους που έχουν σημειωθεί στη χώρα μας στον τουριστικό τομέα. Βέβαια δεν μπορεί κανένας να βγάλει ακριβείς εκτιμήσεις στο θέμα αυτό όσο και αν προσπαθήσει. Όλα εξαρτώνται από την κάθε επιχείρηση ξεχωριστά και δεν γίνεται να δημιουργηθεί ομαδικός κανόνας για κάθε κράτος. Για παράδειγμα έκρινα ως απαράδεκτο ένα ιδιαίτερα ακριβό γαλλικό ξενοδοχείο στην περιοχή του Λίγηρα, ενώ αντίθετα ένα συγκρότημα ενοικιαζόμενων δωματίων στη Βερόνα με κατέπληξε με την ποιότητα των εγκαταστάσεων αλλά και των υπηρεσιών του.

Εικόνα 4

Αφήνοντας όμως κατά μέρος τον τουρισμό και τις υπηρεσίες του ας δούμε συνοπτικά ποια είναι η εικόνα, που παρουσιάζουν τα κράτη της Κεντρικής Ευρώπης, σήμερα. Τις ομοιότητες και τις διαφορές είναι δύσκολο να τις διακρίνει αμέσως ο σύγχρονος ταξιδιώτης, τη στιγμή μάλιστα που μετά την ουσιαστική κατάργηση των συνόρων βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη σε ένα άλλο κράτος χωρίς καν να το καταλάβει. Έτσι αν δεν είναι ιδιαίτερα προσεκτικός μπορεί σε κάποιες περιπτώσει να αντιμετωπίσει διαφορετικό κώδικα οδικής κυκλοφορίας ή και διαφορετικό νόμισμα στις περιπτώσεις των κρατών μελών, που δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στο καθεστώς του ευρώ (Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία κ.α.). Στην δεύτερη περίπτωση μάλιστα αν δεν εντοπίσει τα σύνορα και την εκεί υπάρχουσα τράπεζα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ανταλλαγής του ευρώ από ιδιώτες και στην καλλίτερη περίπτωση θα αγοράσει το τοπικό νόμισμα αρκετά ακριβότερα από τιμή της ισοτιμίας του με το ευρώ.

Εικόνα 5

Εκτός όμως από αυτές τις τυπικές διαφορές είναι γεγονός πως η κατάργηση των συνόρων δεν έχει καταργήσει υποχρεωτικά και την εθνική, κοινωνική και πολιτιστική ταυτότητα κάθε κράτους. Αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο οι διαφορές αυτές παρατηρούνται. Για τις διαφορές όμως αυτές θα επανέλθουμε στο επόμενο άρθρο μας.

 

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

1) Ενδεικτική άποψη από ένα εντυπωσιακό, αλλά ωστόσο οικονομικό ξενοδοχείο της Ευρώπης. Ένα υπέροχο συγκρότημα ενοικιαζόμενων δωματίων στη Βερόνα.

2,3) Οι μεγαλοπρεπείς ναοί του Αγίου Στεφάνου. Της Βουδαπέστης και στην εικόνα 3 της Βιέννης.

4)Ένα εντυπωσιακό ανακτορικό κτίριο, της Βιέννης (Σέμπρουν).

4) Χαρακτηριστικό κτίριο της Σιένας στην Ιταλική Τοσκάνη.

 

Για επικοινωνία με τον Αλέξανδρο Καλέμη και τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΙΝΗΤΡΟ τηλ. 22260-72262 6932-530330

email: ekinitro@otenet.gr
a-kalemi@otenet.gr