ΙΜΒΡΟΣ 1

Εικόνα 1

Για σχεδόν μία δεκαετία έχουμε περιοδεύσει ολόκληρη σχεδόν την Τουρκία χωρίς μέχρι τώρα να έχουμε διακρίνει (φανερά τουλάχιστον) τα σημάδια εσκεμμένης υποβάθμισης μίας περιοχής κατοικημένης από ελληνικές μειονότητες. Βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε πως πέραν της Κωνσταντινούπολης και των Πριγκιπονήσων, όπου επικρατεί μια έντονη αστική ατμόσφαιρα, αντίθετη εκ των πραγμάτων σε τέτοιου είδους διακρίσεις, δεν υπάρχουν στη σύγχρονη Τουρκία άλλες περιοχές με μεγάλη ελληνική παρουσία.

Εικόνα 2

Μη μπορώντας λοιπόν να διακρίνουμε τον τρόπο ζωής των 1100-1500 Ελλήνων που ζουν σήμερα διασκορπισμένοι σε διάφορες συνοικίες της αχανούς Κωνσταντινούπολης των 15.000.000 κατοίκων δεν είχαμε σχηματίσει άποψη για την επίσημη τουρκική συμπεριφορά στις μειονότητες. Με το δεδομένο δε της φιλικότατης αντιμετώπισής μας σε οποιαδήποτε γωνιά του τουρκικού κράτους ταξιδέψαμε, είχαμε φθάσει στο σημείο να ισχυριζόμαστε γραπτά και προφορικά και μάλιστα με ακλόνητα επιχειρήματα, για την πλήρη μεταστροφή των τουρκικών αισθημάτων προς τους Έλληνες.

Εικόνα 3

Ο πρώτος (και ο μόνος μέχρι σήμερα) κλονισμός των προαναφερθεισών απόψεών μας ήλθε με την επίσκεψή μας στην Ίμβρο το Καλοκαίρι, που μας πέρασε. Η πρώτη εντύπωση γι’ αυτό που θα συναντούσαμε ήλθε με τη χαμογελαστή απάντηση ενός Τούρκου ξενοδόχου στο Τσανάκαλε (Δαρδανέλια), στην ερώτησή μας για την τουριστική υποδομή του νησιού. «Τουρισμός και Ίμβρος…» μας είπε «…είναι ένας πολύ αστείος συνδυασμός» .

Η δεύτερη εντύπωση ήλθε όταν φθάσαμε στο Καμπάνταε για να πάρουμε το φεριμπότ, που θα μας μετέφερε στο νησί. Δύο άθλια πανάρχαια ανοιχτά οχηματαγωγά εκτελούν 5-7 φορές ημερησίως το δρομολόγιο Καμπάνταε-Ίμβρου (Κονσέαντα), που διαρκεί 2 περίπου βασανιστικές ώρες. Η εικόνα αυτών των πλοίων ήταν η εντελώς αντίθετη αυτής των υπερσύγχρονων οχηματαγωγών με τα οποία ταξιδέψαμε σε άλλες θαλάσσιες περιοχές της Τουρκίας.

Εικόνα 4

Στο Καμπάνταε διαπιστώσαμε πως οι περισσότεροι από τους συνεπιβάτες μας ήταν Έλληνες Ίμβριοι, οι οποίοι εδώ και αρκετά χρόνια κατοικούν στην Ελλάδα επισκεπτόμενοι τη γενέτειρά τους μερικές μέρες μόνο κάθε χρόνο. Τα περισσότερα οχήματα στο φέριμπότ είχαν ελληνικές πινακίδες. 

Πλησιάζοντας τις ακτές της Ίμβρου ο ταξιδιώτης διαπιστώνει σταδιακά τη μελαγχολική ατμόσφαιρα, που θα συναντήσει στο νησί. Άγονοι πετρώδεις λόφοι, ακρογιαλιές με σκουρόχρωμες πέτρες και άμμο και ερειπωμένοι οικισμοί απομακρυσμένοι κατά κανόνα από τη θάλασσα, σε τίποτε δεν μπορούν να θυμίσουν κοσμοπολίτικο αιγαιοπελαγίτικο νησί.

Εικόνα 5

Γύρω από το λιμάνι, που αράζει το οχηματαγωγό, υπάρχουν ελάχιστα οικοδομήματα και ένα δύο μόνο φτωχικά καφενεία για την εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών. Από το λιμάνι ξεκινά και ο μόνος δρόμος, που οδηγεί προς το μεγαλύτερο χωριό της Ίμβρου την Παναγιά (Κονσέαντα). Το χωριό αυτό, χτισμένο σχεδόν στην κορυφή ενός από τους άγονους λόφους, είναι και η πρωτεύουσα του νησιού. Βρίσκεται 2-3 χλμ. Β.Δ. του λιμανιού και 1,5 χλμ. νότια του Καλέκιοϋ (Κάστρου). Το Κάστρο είναι μία σχεδόν έρημη παραθαλάσσια περιοχή, η οποία επιλέχθηκε για να κατασκευαστεί και η μόνη σχετικά αξιόλογη ξενοδοχειακή μονάδα της Ίμβρου. Στο ξενοδοχείο αυτό διαμείναμε κι εμείς. Σε όλη την απόσταση Παναγιάς – Κάστρου το μόνο αξιοθέατο, που μπορεί να δει κανείς είναι οι τεράστιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τα ταγκς που μετακινούνται ανάμεσα σε κοπάδια από αιγοπρόβατα, οι ελάχιστοι θάμνοι σε ακαλλιέργητα χωράφια και το ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα με τη πισίνα του να φαντάζει σαν κάτι τελείως ξένο  στην όλη σύνθεση.

Στο λόφο πάνω από το ξενοδοχείο δεσπόζουν τα ερείπια ενός βυζαντινού κάστρου (εξ ου και το όνομα). Στην περιοχή του κάστρου ανακαλύψαμε και ένα εκκλησάκι, το οποίο έχει μετατραπεί σε αποθήκη αγροικίας, δείγμα υποτίμησης του θρησκευτικού συναισθήματος της πλειονότητας των κατοίκων του νησιού (ή όσων απέμειναν) που είναι χριστιανοί. Γι’ αυτά όμως όλα θα επανέλθουμε στην επόμενη ανάρτησή μας.   

Αλέξανδρος Καλέμης

  

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1   

Όσο πλησιάζει το παμπάλαιο επιβατικό οχηματαγωγό στις ακτές της Ίμβρου, ο επισκέπτης συνειδητοποιεί σταδιακά τη μελαγχολική ατμόσφαιρα που θα συναντήσει. Τα γυμνά βουνά και οι γκρίζες ακρογιαλιές δεν παραπέμπουν με κανένα τρόπο σε αιγαιοπελαγίτικο νησί.

Εικόνα 2    

Η μοναδική αξιόλογη ξενοδοχειακή μονάδα της Ίμβρου (το κόκκινο κτίριο δίπλα στη θάλασσα στο δεξιό άκρο της φωτογραφίας) βρίσκεται σε μία ερημική περιοχή ανάμεσα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στο βάθος διακρίνεται ο διάδρομος του στρατιωτικού αεροδρομίου .

Εικόνα 3

Η περιοχή του Κάστρου έχει πάρει το όνομά της από ερείπια του βυζαντινού κάστρου που δέσποζε κάποτε στην κορυφή του λόφου.

Εικόνα 4

Το μικρό εκκλησάκι που ανακαλύψαμε στην κορυφή του λόφου του κάστρου έχει μεταβληθεί σε αποθήκη αγροικίας. Παραμένει κλειδωμένο.

Εικόνα 5    

Βρύση με ελληνική επιγραφή σε οικισμό της Ίμβρου.

ΑΛΑΤΣΑΤΑ

Εικόνα 1

Τα Αλάτσατα είναι ένα ακόμη γραφικό ελληνικό χωριό, το οποίο διατηρώντας μέχρι και σήμερα τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του, αποτελεί μία από τις πολλές πηγές τουριστικών εσόδων του Τουρκικού κράτους. Τα Αλάτσατα χτισμένα λίγα χιλιόμετρα από τις νότιες παραλίες της χερσονήσου της Ερυθραίας, βρίσκονται αρκετά κοντά στο Τσεσμέ και συνδέονται με την προτελευταία έξοδο του αυτοκινητόδρομου Σμύρνης-Τσεσμε.

Η γοητεία του χωριού οφείλεται αποκλειστικά στο απώτερο αλλά και πρόσφατο ελληνικό παρελθόν του. Ειδικά το κέντρο του και η περιοχή γύρω από το ναό της Παναγίας της Αλατσατιανής, που σήμερα λειτουργεί ως τζαμί, παρουσιάζουν έντονο τουριστικό ενδιαφέρον λόγω των καλαίσθητων παλιών ελληνικών οικοδομημάτων, που έχουν επαρκώς συντηρηθεί και ανακαινιστεί από τους νέους ιδιοκτήτες τους.

Εικόνα 2

Μέχρι το 1922, όπως προανέφερα, το χωριό κατοικούταν στη συντριπτική πλειοψηφία από Έλληνες. Μετά τα τραγικά γεγονότα εκείνης της χρονιάς και την εν συνεχεία συμφωνία για την πληθυσμιακή ανταλλαγή θρησκευτικών μειονοτήτων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, οι Έλληνες από τα Αλάτσατα ήλθαν στην Ελλάδα (μερικοί από αυτούς και στην Εύβοια). Στα Αλάτσατα οδηγήθηκαν αρχικά προς εγκατάσταση μουσουλμάνοι από τη Βοσνία αλλά και από περιοχές της Μακεδονίας. Με το πέρασμα των χρόνων και την εισοδηματική βελτίωση των κατοίκων της Σμύρνης, τα Αλάτσατα επιλέχθηκαν ως ο ιδανικός τόπος αγοράς εξοχικών κατοικιών. Όταν ο τουρισμός άρχισε να αναπτύσσεται στην Τουρκία και οι Τούρκοι ανακάλυψαν τα οικονομικά οφέλη, που προκύπτουν από αυτή τη σύγχρονη βιομηχανία, οι νέοι ιδιοκτήτες των παλιών ελληνικών σπιτιών στα Αλάτσατα άρχισαν να τα μετατρέπουν σε ταβέρνες, εστιατόρια και ξενώνες, δημιουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο προσοδοφόρες επιχειρήσεις. Σιγά-σιγά όλα τα σπίτια αγοράσθηκαν από Τούρκους επενδυτές με αποτέλεσμα να πλουτίσουν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τους.

Εικόνα 3

Για να προσεγγίσει ο εποχούμενος επισκέπτης το κέντρο των Αλάτσατων υποχρεούται να αφήσει το όχημά του σε ειδικούς χώρους στάθμευσης στην είσοδο του χωριού. Βαδίζοντας στους πανέμορφους πλακόστρωτους πεζόδρομους είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από τη μια μεριά τα καλαίσθητα πετρόχτιστα ελληνικά σπίτια με τους χαρακτηριστικούς εξώστες και από την άλλη το απερίγραπτο κιτς των τουριστικών επιχειρηματιών, οι οποίοι έχουν μετατρέψει αυτά τα σπίτια σε κακόγουστα κέντρα διασκέδασης και ταβέρνες με αλλοπρόσαλλες διακοσμήσεις. Ακόμη και κινέζικα φαναράκια έχουν βάλει οι αθεόφοβοι.    

Εικόνα 4

Στο ναό της Παναγίας της Αλατσατιανής ξεχωρίζει το περίτεχνο μαρμάρινο τέμπλο, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1874, όπως μας πληροφορεί μικρή εντοιχισμένη επιγραφή. Είναι έργο του μαρμαρογλύπτη Ιωάννη Χαλεπά πατέρα του γνωστού μας Γιαννούλη Χαλεπά. Δυστυχώς όταν ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί υπέστη αρκετές καταστροφές λόγω των τυπικών διαφορών, που υπάρχουν μεταξύ των δύο θρησκειών. Οι αγιογραφίες καταστράφηκαν και σοβατιστήκαν, τα διάφορα χριστιανικά σύμβολα εξαφανίστηκαν και τα χερουβείμ του μαρμάρινου τέμπλου αποκεφαλίστηκαν. Έτσι μόνο το μαρμάρινο τέμπλο και η εξωτερική δομή του ναού της Παναγίας έχουν μείνει για να θυμίζουν το παρελθόν του ναού.

Εικόνα 5

Βλέποντας με θλίψη την σημερινή εικόνα ενός πάλαι ποτέ περίλαμπρου χριστιανικού ναού σε μία περιοχή που θέλει να θεωρείται τουριστική, αναλογίστηκα πως η καταστροφή αλλά και η μετατροπή των χώρων λατρείας μιας κοινωνίας από μία άλλη, ως επίδειξη ισχύος και μόνο, φανερώνει βαρβαρότητα και δε συνάδει με την εικόνα λαών που επιθυμούν να θεωρούνται πολιτισμένοι και σύγχρονοι.

Αυτό όμως το κεφάλαιο θα το αναπτύξουμε καλλίτερα από την επόμενη ανάρτησή μας περιοδεύοντας στο μελαγχολικό νησί της Ίμβρου.

Αλέξανδρος Καλέμης

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1

Στα Αλάτσατα τα όμορφα παλιά ελληνικά οικοδομήματα έχουν μετατραπεί σήμερα, ως επί το πλείστον, σε ξενώνες και ταβέρνες με αλλοπρόσαλλες διακοσμήσεις. Πλαστικές σημαιούλες, κακόγουστα γκράφιτι, ακόμη και κόκκινα κινέζικα φαναράκια.

Εικόνα 2

Διασχίζοντας τα πλακόστρωτα σοκάκια των Αλάτσατων, μπορεί ο επισκέπτης να πάρει μία ιδέα του πρόσφατου ελληνικού παρελθόντος του χωριού, αρκεί φυσικά να παραβλέψει τις σύγχρονες διακοσμήσεις.

Εικόνα 3

Ο ναός της Παναγίας της Αλατσατιανής λειτουργεί σήμερα ως τζαμί. Στα τζάμια της κλειδωμένης πόρτας του ναού υπάρχει γραμμένο το κινητό τηλέφωνο του ιμάμη για όσους θέλουν να επισκεφθούν το εσωτερικό του.

   

Εικόνα 4 

Το υπέροχο μαρμάρινο τέμπλο του ναού είναι κατασκευασμένο το 1874 από το μαρμαρογλύπτη Ιωάννη Χαλεπά πατέρα του γνωστού μας Γιαννούλη Χαλεπά.

Εικόνα 5

Τούρκοι μουσουλμάνοι από τα Αλάτσατα περιμένουν την ώρα της απογευματινής προσευχής έξω από τον πάλαι ποτέ ναό της Παναγίας της Αλατσατιανής.

ΤΣΕΣΜΕ

Εικόνα 1

Βρισκόμαστε πάντα στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης περιοδεύοντας στη χερσόνησο της Ερυθραίας. Η περιοχή όπως έχουμε προαναφέρει, λόγω της έντονης και διαρκούς ελληνικής παρουσίας για σχεδόν τρεις χιλιετίες, προβάλει ακόμη το λαμπρό παρελθόν της παρά τις έντονες διαμορφώσεις, που έχει υποστεί κατά τον περασμένο αιώνα. Για να ολοκληρώσει κάποιος αυτή την περιοδεία με αφετηρία και τέρμα του το κέντρο της άχρωμης σύγχρονης Σμύρνης χρειάζεται να διανύσει περίπου 250 χλμ. σε ένα γενικά πολύ καλό οδικό δίκτυο, που έχει σαν κεντρικό άξονα έναν υπερσύγχρονο αυτοκινητόδρομο 80 χλμ. ο οποίος συνδέει τη Σμύρνη με το Τσεσμέ. Σ’  αυτή την όμορφη τουριστική πολιτειούλα, που έχει σαν φόντο της το Αιγαίο και τη Χίο, θα αναφερθούμε σήμερα.

Εικόνα 2

Το Τσεσμέ πριν από το 1922 κατοικούταν σχεδόν αποκλειστικά από Έλληνες και ονομαζόταν Κρήνη. Κατά την εποχή της μεγάλης ακμής των πόλεων της Ιωνίας ή Κρήνη ως φαίνεται από τα μνημεία του παρελθόντος της δεν είχε κάποια έντονη παρουσία. Αντίθετα μεγάλη αίγλη είχαν οι γύρω από αυτή πόλεις όπως οι Ερυθρές, οι Κλαζομενές κ.α. Τα μνημεία, που διατηρούνται μέχρι σήμερα, φανερώνουν πως η μικρή αυτή πόλη υπήρχε κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου και εντεύθεν. Σημαντικότερο από αυτά τα μνημεία είναι μία οχύρωση των Γενοβέζων χτισμένη τον 14^ο αι. Το μικρό αυτό κάστρο ενισχύθηκε και βελτιώθηκε αργότερα από τους Οθωμανούς.

Εικόνα 3

Από την εποχή της κτίσεώς της μέχρι και σήμερα η Κρήνη (Τσεσμέ) είναι η ιδανικότερη αφετηρία της θαλάσσιας διάβασης Χίου – Ιωνίας. Η Χίος απέχει από το Τσεσμέ λίγα μόλις μίλια και η όμορφη πρωτεύουσα του παραμεθόριου νησιού μας φαίνεται πεντακάθαρα από την παραλία του Τσεσμέ. Το ταξίδι των φέρυμπωτ, που εκτελούν την συγκοινωνία Χίου – Τσεσμέ 3-4 φορές την ημέρα, δεν διαρκεί περισσότερο από μισή ώρα έως 40 λεπτά. Το κόμιστρο όμως σε αντίθεση με τις υπόλοιπες εσωτερικές συγκοινωνίες της Τουρκίας θεωρείται πανάκριβο, αφού για δύο άτομα με ένα αυτοκίνητο απαιτούνται περίπου 100 ευρώ.

Εικόνα 4

Το Τσεσμέ λόγω της θέσης του έχει καταστεί σήμερα μια θορυβώδης κοσμοπολίτικη τουριστική πόλη, όπως το Κουσάντασι. Με δεδομένο όμως ότι η έκτασή του και το μήκος της παραλίας του είναι σαφώς μικρότερη του Κουσάντασι, παρατηρείται μία ασφυκτική συγκέντρωση αυτοκινήτων, που καθιστούν αδιανόητο το παρκάρισμα στους δρόμους της παραλίας και της αγοράς. Παρατηρήσαμε επίσης μεγάλη ανεπάρκεια χώρων πληρωμένης στάθμευσης αυτοκινήτων. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η συνεχής λειτουργία 3-4 γερανών της τροχαίας, που διαρκώς μεταφέρουν σταθμευμένα αυτοκίνητα εισπράττοντας φυσικά και τα ανάλογα πρόστιμα από τους ιδιοκτήτες τους. Μέσα σε μισή ώρα παρακολουθήσαμε την μεταφορά 5 τουλάχιστον παρανόμως σταθμευμένων αυτοκινήτων.

Εικόνα 5

Υπό αυτές τις κυκλοφοριακές συνθήκες δυσκολευτήκαμε αρκετά να προσεγγίσουμε και να καταφέρουμε να φωτογραφήσουμε τον περικαλλή ναό του Αγίου Χαραλάμπους, που δέσποζε κάποτε της ελληνικής Κρήνης και αποτελούσε το χώρο λατρείας των χριστιανών της. Όταν τελικά τα καταφέραμε κυριευτήκαμε από αισθήματα θλίψης, βλέποντας πως ο ναός έχει μετατραπεί σήμερα σε γκαλερί. Οι εκτιθέμενοι προς θέαση και πώληση ζωγραφικοί πίνακες είχαν κατακλύσει ακόμη και το χώρο που κάποτε ήταν ο Ιερό του ναού. Η περίεργη αυτή συνύπαρξη αγιογραφιών και μοντέρνων πινάκων ανάμεσα στις κολώνες και στους χώρους ενός ναού δεν είναι το καλλίτερο θέαμα για έναν Έλληνα και Χριστιανό. Αυτές οι περιπτώσεις συγκαταλέγονται ίσως μεταξύ των θεμάτων, που θα έπρεπε να εξετάσουν καλλίτερα οι γείτονές μας εν όψει της πολυπόθητης γι’ αυτούς εισόδου τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  

Αλέξανδρος  Καλέμης

      

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1    

Το Γενοβέζικο κάστρο του Τσεσμέ (Κρήνης).

Εικόνα 2    

Κυκλοφοριακό κομφούζιο δημιουργείται (ιδίως το καλοκαίρι) στους δρόμους του Τσεσμέ. Για το λόγο αυτό οι αδιάκοπα κυκλοφορούντες γερανοί της τροχαίας έχουν μεγάλο φόρτο εργασίας.

Εικόνα 3

Ο περικαλλής ναός του αγίου Χαραλάμπους της Κρήνης σε μία από τις ομορφότερες πλατείες της πόλης έχει μετατραπεί σήμερα σε γκαλερί.

Εικόνα 4 - 5

Στο εσωτερικό του ναού (γκαλερί σήμερα) η έκθεση των πινάκων ζωγραφικής ανάμεσα στους θόλους με τις αγιογραφίες, ακόμη και στο Ιερό του ναού, προκαλούν αισθήματα θλίψης στους Έλληνες επισκέπτες.

ΕΡΥΘΡΑΙΑ

Εικόνα 1

Ήταν μια από τις πιο ζεστές μέρες του περασμένου Αυγούστου εκείνη που διαλέξαμε να επισκεφθούμε την ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Ξεκινήσαμε από τα κοντινά προάστια, τα ονόματα των οποίων μας είναι γνωστά από τα παιδικά μας χρόνια μέσα από τις σελίδες της σχολικής ιστορίας, από τα τραγούδια του λαού μας και από δεκάδες διηγήματα που περιγράφουν τα τραγικά γεγονότα του 1922. Κορδελιό, Μπουρνόβας, Αγία Τριάδα και τόσες άλλες όμορφες ελληνικές συνοικίες της πάλαι ποτέ πανέμορφης Σμύρνης.

Εικόνα 2

Δυστυχώς, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το κέντρο της σύγχρονης Σμύρνης, τίποτε δεν υπάρχει για θυμίζει το παρελθόν των χιλιοτραγουδισμένων ελληνικών προαστίων της. Δρόμοι ασφυχτικά γεμάτοι από οχήματα με βιαστικούς και νευρικούς συνήθους οδηγούς, που κορνάρουν αδιάκοπα, μελαγχολικές γκρίζες πολυκατοικίες και μια ανάμικτη μυρωδιά φρεσκοχυμένης πίσσας και καυσαερίων προσγειώνουν τον Έλληνα επισκέπτη σε μία πραγματικότητα εντελώς ξένη από την εικόνα της Σμύρνης, που έχει πλάσει από παιδί στη φαντασία του.

Εξερευνώντας τη σημερινή Σμύρνη κατέληξα πως ήταν προτιμότερο να παραμείνω με την εικόνα της, που είχα πλάσει βλέποντας τις κάρτες και τις φωτογραφίες των αρχών του περασμένου αιώνα, παρά να προσπαθήσω να δω το παρελθόν της μέσα από την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα.

Εικόνα 3

Με αυτή τη λογική προτιμήσαμε να δώσουμε περισσότερο ερευνητικό βάρος στην ευρύτερη περιοχή τόσο εντός της χερσονήσου της Ερυθραίας, (όσο και εκτός αυτής.

Στα πλαίσια αυτής της περιοδείας είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε από πολλά ελληνικά χωριά με έντονα τα σημάδια του πρόσφατου πολιτισμικού παρελθόντος τους, αλλά και από τις θέσεις μερικών από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Ιωνίας. Μεταξύ αυτών οι Κλαζομενές, για τις οποίες αναφερθήκαμε σε προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας, και οι Ερυθρές που βρίσκονται σε μία όμορφη περιοχή 30 περίπου χλμ. Β.Α. του Τσεσμέ (Κρήνη).

Οι Ερυθρές είναι η πόλη, που κατά μία εκδοχή, υπήρξε το κίνητρο ονομασίας ολόκληρης τη χερσονήσου της Ερυθραίας. Ο αρχαιολογικός χώρος των Ερυθρών είναι μεν επισκέψιμος, όχι όμως αρκετά αξιοποιημένος, όπως δεκάδες άλλοι αρχαιολογικοί χώροι στην Τουρκία. Σε μία μεγάλη έκταση γεμάτη από θάμνους και βράχια υπάρχουν διάσπαρτα ερείπια από τα κτίσματα της αρχαίας πόλης. Σε σχετικά καλλίτερη κατάσταση διατηρείται μέρος του θεάτρου της πόλης σε μία παρυφή ενός βραχώδους λοφίσκου. Αρκετά ευρήματα των ανασκαφών, που συνεχίζονται αδιάκοπα, φυλάσσονται και συντηρούνται σε μία αποθήκη δίπλα στο σπίτι του φύλακα, ο οποίος ζει κυριολεκτικά ως ερημίτης στην δυσπρόσιτη αυτή περιοχή.

Εικόνα 4

Καταφέραμε να ανακαλύψουμε το φύλακα, που προσπαθούσε να δροσιστεί ξαπλωμένος κάτω από ένα δένδρο σε ένα μικρό ύψωμα. Ήταν ένας συμπαθητικός και γραφικός μεσήλικας που είχε τη συνήθεια να τραγουδάει και να σφυρίζει διαρκώς. Ίσως αυτή ήταν η μοναδική άμυνα στη μοναξιά του. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να πειστεί να μας ανοίξει την αποθήκη και να μας επιτρέψει να φωτογραφήσουμε τα αντικείμενα που περιείχε. Εκτός από θραύσματα αγγείων, προτομών και κιόνων δεν υπήρχε κάτι άλλο ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Κάποιες κεφαλές μικρών αγαλμάτων ήταν τα μοναδικά κομμάτια που ξεχώριζαν κάπως από τα υπόλοιπα ευρήματα.

Ταξιδεύοντας ένας Έλληνας στις παραλίες εκατέρωθεν του Τσεσμέ αισθάνεται μια ξέχωρη συγκίνηση, αφού εκτός από τη γαλάζια θάλασσα του Αιγαίου έχει την τύχη να βλέπει πεντακάθαρα τις όμορφες παραλίες της Χίου μας, που βρίσκεται λίγα μόλις μίλια απέναντι. Η πόλη της Χίου μάλιστα όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή φαίνεται πάρα πολύ καλά από κάποια σημεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το πολυσύχναστο τουριστικό Τσεσμέ (Κρήνη). Γι’ αυτό όμως θα πούμε περισσότερα στην επόμενη ανάρτησή μας.

Αλέξανδρος Καλέμης

    

ΛΕΖΑΝΤΕΣ

Εικόνα 1

Το Τσεσμέ (Κρήνη) έχει εξελιχθεί σήμερα σε μία από πιο πολυσύχναστες τουριστικές πόλεις των δυτικών τουρκικών παραλίων.

Εικόνα 2

Αρκετά όμορφη πόλη η Κρήνη (Τσεσμέ) με πλακόστρωτους δρόμους, ωραίες πλατείες, αλλά και αρκετά παλιά ελληνικά σπίτια. 

Εικόνα 3

Γοητευτικό το θέαμα της Χίου από τις παραλίες του Τσεσμέ.

   

Εικόνα 4

Ο αρχαιολογικός χώρος της Ιωνικής πόλης των Ερυθρών βρίσκεται σε μία σχετικά απρόσιτη περιοχή. Στη φωτογραφία μας το θέατρο της πόλης.